!Spoiler alert! Het kwam nooit meer helemaal goed

Hoe de Griekse tragedie uit de klauwen liep

27 maart door Cristóbal Crespo

De beurs: een plek waar veel geld wordt verdiend, maar ook wordt verloren. De beurs is ook een beruchte plek waar reputaties worden gemaakt en gebroken. In deze rubriek, die dient als een tegenhanger voor de Monday Motivation posts die je overal ziet, bespreken we de tegenvallers, missers, bloopers en ordinaire oplichters van de beurs. Is jouw maandag zwaar? Het kan altijd erger!

Da’s klotos!

Voor deze aflevering van de Matige Maandag hoeven we niet zo heel ver in het verleden te duiken, ook al doet de titel dat misschien wel vermoeden. We gaan het hebben over de fameuze Griekse schuldencrisis. Een best wel vette economische ramp die rond 2009 op zijn hoogtepunt was, maar eigenlijk al iets eerder begon.

Even terugspoelen naar 1997. De Griekse Goden lachten en ook de Europese Goden in Brussel waren tevreden. Griekenland wist met succes een plekje in de eurozone te bemachtigen en had ook nog eens te horen gekregen dat het gastland mag zijn voor de Olympische Spelen van 2004. Een zonnige financiële toekomst in het vooruitzicht en dus veelal lachende gezichten in Athene.

En tsja, wie het breed heeft laat het breed hangen, toch? De Grieken keken dus niet echt op een drachme (en later natuurlijk euro) meer of minder. Maar toen er na jaren van gerommel en misplaatste dikdoenerij eens echt naar de boekhouding van Griekenland werd gekeken, kreeg heel Europa zowat een rolberoerte.

Doorgeprikt als een souvlaki

In oktober 2009 kreeg Griekenland een nieuwe regering en de kersverse minister van Financiën moest toen bekennen dat zijn voorgangers het niet heel nauw namen met zaken als begrotingsregels. Of beter gezegd: er waren geen regels en de begroting rammelde aan alle kanten.

De Griekse begroting bleek één grote leugen die nu werd doorgeprikt als een souvlaki spies. In het kort zit het zo. Griekenland was bijzonder blij het bij het euro-clubje mocht horen. Maar bij dit lidmaatschap horen bepaalde regels. Eentje ervan is dat je begrotingstekort als land niet hoger mag zijn dan 3,7 procent van het bruto binnenlands product (bbp). De Grieken hielden jaren vol dat ze aan deze eis voldeden, maar nu bleek dat het tekort rond de 12,9 procent lag. Klein verschil 😉

Goed, nu kan het natuurlijk altijd een periode minder gaan. Dus misschien was die schuld logisch te verklaren?

Niet dus. Kwalijker nog dan het begrotingstekort zelf, was het feit dat de Grieken bewust te rooskleurige cijfers presenteerden. Boze tongen beweren dat Athene zelfs inkomsten uit prostitutie bij het bbp optelde, om zo maar het tekort terug te dringen.

En toen?

Het laat zich raden dat de ministers van Financiën van andere eurolanden en de Europese Commissie not amused waren toen bleek dat de Grieken jarenlang hadden gelogen over hun financiële positie. Maar de sneeuwbal vol ellende rolde al hard van de Griekse berg Olympus af, waar het Olympisch vuur overigens al lang geleden gedoofd was.

Veel tijd om de Grieken uit te foeteren was er niet. Door alle onzekerheid over de financiële positie van het land, nam de rente op Griekse staatsobligaties toe. Dat betekende dat de Griekse overheid eigenlijk nergens meer kon aankloppen op de kapitaalmarkten voor een lening. Ondertussen klom de rente die Griekenland op staatsleningen moest betalen alsmaar hoger. Dit vergrootte weer het risico dat Griekenland de schuld niet meer kon terugbetalen.

Speculatieve beleggers hadden ondertussen de tijd van hun leven. Zij zetten massaal in op een faillissement van Griekenland. Deze groep beleggers kochten wat je noemt credit default swaps: een soort verzekering die veel geld oplevert als Griekenland zijn staatsleningen niet meer zou kunnen aflossen en dus om zou vallen.

Eind goed al goed?

Met een hoop lapwerk (lees; extra controle en vooral geld, veel geld, ook ons geld) werd Griekenland overeind gehouden. Maar de Griekse crisis zorgde voor een flink litteken in imago van de euro. Het vertrouwen was geschaad en de Europese munt moest flink in waarde achteruit. Ook was er angst voor een domino-effect, waarbij de crisis zou overslaan naar andere eurolanden, met name in Zuid-Europa. De steunpakketten waren genoeg, maar het sprookjesbeeld van de euro was definitief in duigen.

De Vloer

Interview: Joep Mencke

december 3 - Stevan

In ‘Krijg nou de [inves]tering’ praat BUX met nachtvlinders en vroege vogels over de vraag die millennials maar niet wakker lijkt te houden: hoe zit het met geld voor later? Interesseert de vraag niet, of is het antwoord niet leuk?

CFD's zijn complexe instrumenten en brengen vanwege het hefboomeffect een hoog risico met zich mee van snel oplopende verliezen. 77.7% van de retailbeleggers lijdt verlies op de handel in CFD's met deze aanbieder. Het is belangrijk dat je goed begrijpt hoe CFD's werken en dat je nagaat of je het hoge risico op verlies kunt permitteren.