Gemorst.

De matige maandag van ExxonMobil

29 juni door Cristóbal Crespo

Zoals de keurige Britse buren het zouden stellen: What happens in Alaska…stays in Alaska for a f**king long time.

Zeker als het over een van de grootste olierampen ooit gaat. Tot de dag van vandaag is de schade te merken; het woord ‘milieuramp’ is hier echt een understatement.

En dat terwijl het allemaal zo gezellig begon…

Met een fles wodka, op 23 maart 1989. De super olietanker Exxon Valdez baande zich een weg door de ijzige wateren bij Prince William Sound, Alaska. Het schip was onderweg naar Long Beach Californië, maar kwam daar (whoops, non-spoiler) nooit aan.

Waarschijnlijk had de kapitein van de Exxon Valdez het iets te gezellig gehad met een fles wodka. Kan gebeuren, dat moet je gewoon even eruit slapen. Hij vroeg aan een van de officieren (die absoluut niet voldoende opleiding, of kwalificaties had) om het stuur even over te nemen. Dit is dus ongeveer hetzelfde als je autosleutels geven aan je kleine neefje dat alleen nog maar auto’s bestuurd heeft op z’n Playstation.

De officier achter het stuur had niet alleen weinig ervaring, maar was blijkbaar ook nogal oververmoeid. Hij probeerde zelfs het schip te sturen terwijl het op de automatische piloot stond. Het ging uiteindelijk helemaal mis toen de Exxon Valdez uiteindelijk strandde op een rif. In een klap stroomde 40,8 miljoen liter ruwe olie de zee in.

Maar het kon nog erger…

Op dat moment kwam er ook nog eens een storm opzetten waardoor de olie recht op de kust afging. Daarmee werd 2.000 kilometer strand ineens overspoeld met de zwarte drek. Vogels, otters, zeehonden, walvissen – vrijwel ieder spoortje van leven werd uitgeroeid. Exxon werd hierdoor direct de aartsvijand van Greenpeace. Zelfs de arme microben overleefden de olieramp niet.

“Dit is zo verdrietig. Nog verdrietiger dan iemand van boven de 18 die Pokémon kaartjes spaart.”
Het hele gebied (jawel, 2.000 kilometer kust) was alleen nog maar toegankelijk met helikopters en boten. Het opruimen van de olie werd hierdoor extreem moeilijk. Maar er was vooral erg veel kritiek op de trage reactie van Exxon.

Ook al leven we nu een paar decennia later, ExxonMobil -en vooral het milieu- heeft nog steeds veel schade van de olielekkage uit 1989. Exxon betaalt nog steeds een paar welverdiende boetes af en heeft $3,8 miljoen uitgegeven aan het opruimen van hun eigen zooi (naast de $4,5 miljard aan straf en $2,3 miljoen aan rente).

De olieramp vernietigde een heel gebied niet alleen qua milieu, maar ook economisch. Visserij en toerisme waren bijna niet meer mogelijk. En waarschijnlijk is slechts 7% van het totaal aan gelekte olie ooit opgeruimd.
Drama, maar deze ramp heeft in ieder geval geleid tot veel strengere eisen en regelgeving voor oliemaatransporten. Hoewel je je kunt afvragen wat dat betekent als er nog steeds rampen kunnen plaatsvinden als met de Deepwater Horizon… Maar een demotiverend verhaal is wel genoeg voor vandaag.

CFD's zijn complexe instrumenten en brengen vanwege het hefboomeffect een hoog risico met zich mee van snel oplopende verliezen. 77.7% van de retailbeleggers lijdt verlies op de handel in CFD's met deze aanbieder. Het is belangrijk dat je goed begrijpt hoe CFD's werken en dat je nagaat of je het hoge risico op verlies kunt permitteren.